Lieve Emmie

Heel plotseling was je er niet meer. Je had natuurlijk al wel wat ouderdoms kwaaltjes, maar dit zagen wij niet aankomen. Je was altijd nog vrolijk, en wou nog wel achter een bal aanrennen als we die meenamen. Dat deden we al niet meer zo vaak, omdat je dan last kreeg van je heupen. We dachten dat je nog wel een jaar of wat bij ons zou blijven. Dat je in rust van je pensioen kon genieten. Zo nu en dan nog bij de schapen, en af en toe mee om een therapeutische sessie te ondersteunen. Maar blijkbaar was je al veel langer ziek dan dat je liet blijken. En in eens lukte het niet meer.

Met heel veel verdriet en pijn in ons hart hebben we je vrijdag moeten laten gaan. Je bent onze rustige basis geweest en hebt ons allemaal altijd ondersteunt. Dankje, lieve Emmie! Nu heb je geen pijn meer en mag in alle vrijheid bij ons zijn. We zullen ook vanavond weer een kaarsje voor je branden. Je bent voor altijd in ons hart!

 

img_1313