Levenslessen van een hagedis

Samen met mijn beste vriendin was ik aan het wandelen in een bos bij Apeldoorn. We hadden allemaal diepzinnige gesprekken en hadden stevig de pas erin. Tot ik plots iets hoorde ritselen! Ik dacht direct: dat is een hagedis. Dus ik stopte en ging op onderzoek.

Maarja, die hagedis liet zich niet zomaar zien. Een hagedis heeft een fantastische schutkleur en deze had ons natuurlijk al goed in de gaten. Met zijn scherpe ogen en een goed waarnemingsvermogen zat hij nu stil te wachten tot wij (het grote gevaar) voorbij zouden gaan. Het was een kwestie van geduld. En ja hoor, na een tijdje bewoog hij weer! Toen had ik hem gevonden! Wat was hij mooi en groot (sorry, geen eigen foto…). Ik wees hem aan voor mijn vriendin en we bleven nog een tijdje kijken. Hij verschool zich nog even achter een graspol en piepte er even later weer achter te voorschijn. Genietend van het bijzondere moment, liepen wij verder.

Vanuit mijn interesse naar dieren en wat wij mensen van hun kunnen leren, kwam de vraag in mij op:

Wat heeft de hagedis ons te leren?

Het eerste wat in mij op kwam wat ik bijzonder en kenmerkend aan de hagedis vond, was dat hij zich zo razend snel kan bewegen en een beetje mysterieus is. Na thuis nog wat gelezen te hebben, zat ik in de juiste hoek met mijn gedachtes.

Een hagedis is koudbloedig. Dat betekend dat hij afhankelijk is van zijn omgeving voor zijn eigen lichaamstemperatuur. Vandaar dat je de hagedis in de vroege ochtend vaak ziet zonnebaden en op het heetst van de dag eerder in de koelte van de schaduw te vinden is. Als hij nog niet opgewarmd is, is hij ook enigszins traag, terwijl als hij warm is, is hij inderdaad razend snel en wendbaar. Ook zijn schutkleur past wel bij het vermogen om zich aan te passen aan zijn omgeving. Dat is iets wat ik denk dat wij van de hagedis kunnen leren. Door je aan te passen aan de situatie die er nu is, ga je efficiënt om met jouw energie.

Daarnaast leert de hagedis ons om geduldig te zijn en aandachtig te luisteren en kijken. Vanwege zijn schutkleur was hij moeilijk te ontdekken. Hij gaf zich ook niet zomaar prijs. En zo is dat wel vaker met de kleine bijzondere dingen in het leven: als je in je haast gewoon door het leven stapt, stap je ook aan die mooie momenten voorbij. Juist door stil te staan en aandachtig waar te nemen kunnen wij gevoelig worden voor wat er om ons heen te zien en ervaren is. En vanuit die onbevangen waarneming kan je vervolgens ook nog weer bewuste keuzes maken. Een mooie les dus, van die mooie en mysterieuze hagedis!