Mijn verhaal over Lyme

Ok, als je op zoek was naar een verhaal waar een patiënt van de Ziekte van Lyme herstelde, moet je nog even verder zoeken. Daar gaat dit verhaal niet over. Waar mijn verhaal wel over gaat is mijn zoektocht naar de informatie over de Ziekte van Lyme. Ergens hebben die twee wel overlap, maar ik beschouw mijzelf niet als een patiënt met de Ziekte van Lyme, maar als een therapeut die zich graag verdiept in mysterieuze zaken.

Hokuspokus

Het verhaal is zeker gevuld met mysterie en onwetendheid. En misschien is de uiteindelijke conclusie ook wel: hoe ga je om met onwetendheid?

De medische wetenschap is absoluut tegen onwetendheid. Zolang iets niet bewezen is volgens de protocollen die er zijn afgesproken, dan bestaat iets niet. Dit is waar heel veel patiënten die eigenlijk de Ziekte van Lyme hebben, veel last van hebben. Doordat in veel gevallen hun ziekte niet aangetoond kan worden, worden de mensen als “niet ziek” beschouwd, of eigenlijk erger nog, ze worden soms neergezet als iemand die aandacht zoekt, iemand die z’n ziekte bedacht heeft. Waar veel patiënten ook tegenaan lopen is dat behandelprotocollen gebaseerd zijn op oude wetenschap. Met andere woorden: eigenlijk is de medische wetenschap wel gegroeid, de behandelend arts weet hier nog niet zo veel van en kan daardoor de patiënt niet helpen.

Dit is een van de grootste redenen waarom de hele Ziekte van Lyme in een wereld van Hokuspokus hangt. Patiënten voelen zich niet gezien en gehoord en zoeken dan hulpverleners die wel in hun geloven. De meeste hulpverleners hebben echt de beste bedoelingen, en veel hebben zich ook geïnformeerd. Sommige hebben zich zelfs beter geïnformeerd dat de gewone huisarts. Maar er zijn ook hulpverleners die heel mysterieuze methodes toepassen. Niet dat ik per se tegen andere technieken ben, maar dit draagt wel bij aan de sfeer van Hokuspokus… wat niet ten gunste komt aan het serieus genomen worden in de medische wereld.

Eerste ontdekking

Ik weet het niet meer helemaal zeker, maar als mijn herinnering klopt kwam ik voor het eerst in aanraking met de Ziekte van Lyme op een gezondheidsbeurs. Er waren meerdere lezingen over het onderwerp en mij leek het erg leuk om mij te vullen met informatie. Ik was destijds nog student aan de HvNA, aan het leren om een therapeut te worden. Dus ik was hongerig naar nieuws. Er zijn een paar indrukken goed blijven hangen.

De eerste indruk was een verhaal van een ondernemer die meer spiritueel te werk ging. Ze vertelde allemaal verhalen over contacten met mensen die de Ziekte van Lyme zouden hebben. Het ene verhaal was nog fantastischer dan het andere. En op een gegeven moment dacht ik bij mezelf: “Ja hoor! Als je haar moet geloven heeft iedereen de Ziekte van Lyme!” De basis van haar diagnoses was steeds haar spirituele inzicht en gevoel. In die tijd geloofde ik daar helemaal nog niet de waarde van, tegenwoordig ben ik daar iets milder in geworden. Maar toch blijf ik van mening dat een diagnose op basis van gevoel of spiritueel inzicht onvoldoende is om een ziekte waar te maken.

De tweede indruk die was blijven hangen was een verhaal van een meneer. In mijn beleving kwam hij serieus over, omdat hij veel wetenschappelijke studies aanhaalde. Hij vertelde op een gegeven moment dat de bron van de Ziekte van Lyme (de Borellia bacterie) helemaal niet nieuw is. Als mijn herinnering klopt, zei hij dat het een bacterie is die afstamt uit een tijdperk nog voor de ijstijd!

Al die verhalen, triggerde iets in mij. Het maakte mij nieuwsgierig naar meer. Het mysterie was nog lang niet opgelost. Niet voor mij, maar ook niet voor diegene die ziek zijn door de Borellia.

Teken, de grote boosdoeners

Gedurende mijn opleiding tot natuurgeneeskundig therapeut heb ik geleerd om om te denken. De ziekte is een poging van je lichaam om gezond te worden. De ziektekiem heeft alleen vat op je, als jij vatbaar bent. Een ziektekiem helpt eigenlijk in een proces van transformatie. Een ziekte of ziektekiem is dus misschien geen boosdoener, maar een brenger van nieuw inzicht of zelfs iets dat helpt om te groeien en beter te worden. (Als dit nieuw voor jou is, is dit misschien wat veel om in een keer te verwerken… ik heb daar zelf ook jaren lang over gedaan! Wie weet schrijf ik er in de toekomst nog wel een ander blog over… )

Bij het onderwerp teken en de Ziekte van Lyme overheerste (of eigenlijk overheerst nog steeds) de gedachte dat de teek een grote boosdoener is. Dat beestje met z’n acht pootjes en z’n borende prikbek is de oorzaak van zo veel leed! Je moet maar oppassen dat zo’n monster je niet te pakken krijgt! Die gedachte is ook de drijvende kracht achter de Week van de Teek. Dit is eigenlijk de aanleiding geweest om hier nu zelf ook mee bezig te zijn, dus ik kan er niet geheel negatief over zijn.

Maar is een teek wel werkelijk de boosdoener?

Een teek is toch gewoon een beestje? Net als een kat of een hond een dier is… Of net als dat jij een levend wezen bent… Waarom zou een teek in wezen slecht zijn?Waarom zou jij meer bestaansrecht hebben dan een teek?

Een te veel en een te kort

Nee, ik geloof eerder in disbalans. Daar waar er aan de ene kant een te veel is, is er aan de andere kant een te kort. Er zijn misschien best wel veel teken. Wat voor een groot gedeelte samenhangt met de hoeveelheid muizen en konijnen, wat weer samenhangt met de hoeveelheid vossen en andere roofdieren. En dat hangt ook weer samen met de grote hoeveelheid mensen die er op de planeet leven. Hoe meer de natuur uit balans is, hoe meer “plagen” er zijn (denk ook maar aan de processierups!). De mensen zorgen voor de grootste belasting op de aarde, het is dan niet vreemd dat we daar een tegenreactie op krijgen.

En wat voor ons externe milieu geldt, geldt dat ook voor ons interne milieu: hoe verder ons interne systeem uit balans is, hoe meer ziekte de kans heeft. Als ons lichaam overvol is met voedingsstoffen en lichaamseigen afvalproducten (het te veel), dan is er te weinig ruimte voor gezondheid: goede doorstroming van bloed en lymfe, vernieuwing van cellen en het vangen van ziektekiemen door je immuunsysteem.

Allemaal cursussen gericht op diagnose en behandeling

Na het behalen van mijn diploma voor paramedisch therapeut in 2016 begon ik mij verder te scholen op het gebied van de Ziekte van Lyme. Eerst met de cursus “Behandelprotocollen voor de Ziekte van Lyme” in Amsterdam, dat bleek een luxe verkooppraatje te zijn. Later kwam ik bij de TS Health Academy in Harderwijk. Zij boden een uitgebreide cursus met een intro, een diagnose-dag en een dag in het teken van behandelingen. Daar heb ik veel inspiratie op gedaan.

Foto van Dr. Nicolaus in het BCA clinic in Augsburg. Bron

In 2019 bezocht ik de wereldwijd bekende Borelliose kliniek BCA clinic in Augsburg. Daar mocht ik een dag meelopen, luisteren en kijken. Ik kan alleen maar toegeven, de Duitsers zijn echt verder in hun methodes. Deze kliniek was een mooi voorbeeld van hoe je zorg het liefste zou zien: integraal (westerse reguliere medische methoden, hand in hand met complementaire leefstijl geneeskunde).

Verder heeft het boek Healing Lyme van S.H. Buhner mij enorm veel inzicht gegeven. Als je je met dit onderwerp wilt bezig houden, professioneel of als patiënt, is dit het boek dat ik je van harte aanraad. Het geeft je zo veel diepgang in de wezen van de teek, de Borellia en je eigen immuunsysteem. En dat is waar het uiteindelijk allemaal om gaat.

Jouw Immuunsysteem is de sleutel tot succes!

Het gaat om jouw immuunsysteem. Dat is de conclusie van mijn zoektocht naar de Ziekte van Lyme. De cursussen die ik gevolgd heb, de filmpjes die ik gezien heb en de boeken die ik gelezen heb, draaien wel allemaal om het “hoe wordt de Ziekte van Lyme vastgesteld?”, “hoe maken we tastbaar dat de patiënt deze ziekte heeft?” en ook “hoe kan deze vage ziekte behandeld worden?”. Maar uiteindelijk gaat het niet om de Ziekte van Lyme, maar om de gezondheid van het immuunsysteem van de mens.

Uiteraard helpt antibiotica, chemisch of natuurlijk, om de infectiedruk te verminderen, zodat een zwak immuunsysteem weer sterker kan worden. Ik ben zeker niet tegen het gebruik van geneesmiddelen. Maar geneesmiddelen werken maar tot op zekere hoogte. Jouw systeem, jouw immuunsysteem is het dat de (dode) bacteriën moet vernietigen en opruimen. Het is jouw immuunsysteem dat de neurotoxines van die bacteriën onschadelijk moet maken. En het is jouw systeem dat de schade aan de cellen moet repareren.

Hoe versterk je jouw (immuun)systeem?

Dat is dus de werkelijke vraag waar we bij de Ziekte van Lyme mee bezig moeten zijn. Het is gelukkig een onderwerp waar erg veel mensen mee bezig zijn sinds COVID-19 de wereld beheerst. Er is eigenlijk al zo veel over ons immuunsysteem bekend, en toch is er veel onwetendheid. Ik hou me ook graag bezig met deze vraag. In welke vorm ik mijn kennis en ervaring hierover ga delen, zullen we in de toekomst gaan zien.

Ik nodig je uit om ook op zoek te gaan naar hoe jij je gezondheid kunt verbeteren. Als je meer van mijn kennis of ervaring wilt gebruiken daarbij, neem gerust contact op!